Dubai

Richting Dubai vlogen we 3 weken geleden om daar onze reis te beginnen die ons uiteindelijk naar Sydney zou voeren. Het afscheid nemen op Schiphol was lastig, maar eenmaal door de douane hadden de reiskriebels toch de overhand.

Uiteraard was de planning voor een overstap op Londen krap, 2,5 uur en door een uurtje vertraging op Schiphol werd het nog even spannend of we de vlucht naar Dubai zouden halen. We moesten ook weer opnieuw door de douane etc. Maar het inchecken ging allemaal erg snel waardoor we ruim op tijd konden boarden. Uiteindelijk vlogen we naar Dubai waar we aan het eind van de dag op de gigantische airport aankwamen. Bij de uitgang vroegen we aan een medewerker waar we ons bagagekarretje konden achterlaten, aangezien er nergens plaats voor leek en ook nergens een stond. Ons werd lachend verteld dat we hem overal neer konden zetten, wat we deden, waarna binnen enkele seconden het wagentje werd opgeruimd. Toen nog niet realiserende dat de Arabieren hier alles groter en mooier hadden dan ergens anders in de wereld gingen we op zoek naar het openbaar vervoer. Per monorail, waar zelfs de man achter het loket ons een duurder ticket wilde aansmeren (het blijven Arabieren), en (uiteindelijk) een taxi bereikten we het ‘Al Manzil’ hotel waar we in een luxe werden gehuld en als sjeik werden bediend.

Na een verfrissende douche en geskypt te hebben met het thuisfront wilden we nog even een kijkje nemen bij de reusachtige ‘Burj Khalifa’ en de ‘Mall of Dubai’. We verbaasden ons over het hoeveelheid personeel wat rondliep in de Mall en de weinig toeristen die we tegen kwamen. De hele stad is ingericht en opgezet alsof het een miljoenenstad is als Shanghai of New York, alleen; waar zijn de mensen? Ook hebben ze personeel voor de meest nutteloze werkzaamheden. Zo was er bijvoorbeeld iemand die de draaideur van de ingang naar de toren (die blijkbaar niet automatisch was) constant ronddraaide, zodat je niet zelf hoeft te duwen. De Dubai-Mall was ook echt Gigantisch. Elke winkel ter wereld leek er een filiaal te hebben.
Moe van het rondlopen en van de vliegreis gingen we terug naar het hotel om wat te slapen. We besloten eerst nog een non-alcoholisch drankje te doen vanwege de Ramadan om de reis in te leiden. Gesetteld in het hotel atrium met ons drankje was de verleiding van de ‘sisha’ niet te weerstaan en we kozen voor een mint-grapefruit tabak.

De volgende ochtend redelijk bijtijds opgestaan om nog wat van Dubai te kunnen zien. Eerst een lekker ontbijt gehaald bij de supermarkt waar er uiteraard personeel was om je stuk fruit en alle andere boodschappen apart in een zakje te stoppen en te wegen. Daarna kaarten gehaald om ’s avonds de toren te kunnen beklimmen (830 m) en Dubai by night te kunnen aanschouwen. Vervolgens door de ‘Mall of Dubai’ gelopen waar we een ijsbaan en een reusachtig aquarium ontdekten. Tsja hoe groter en aparter, hoe beter is de instelling van de Arabieren.
Met de monorail zijn we richting het nieuwe stadsgedeelte gegaan waar we de ‘Mall of Emirates’ hebben bekeken. Hier hadden ze een skibaan weten te bouwen in de Mall, helaas gekker dan dat kon het niet worden. Vervolgens besloten we even naar het strand te lopen. Daar zijn we onszelf wel tegen gekomen in ons enthousiasme. ’Even lopen’ kwam toch neer op ongeveer 3 kwartier lopen in een hitte van 50 graden. Uitgekomen bij het uiteraard ‘meeste sterren’ hotel van Dubai en een waterpark konden we helaas niet het strand op, alles was private beach. Dus besloten we om terug te gaan naar het hotel voor een duik in het zwembad.

’s Avonds eerst sushi gegeten en daarna richting de toren om te genieten van het uitzicht over Dubai en de fonteinenshow te bekijken. Op deze avond merkten we ook de vele ‘Boervuittons’ en de ‘Boerberries’ op; de vele vrouwen in hun boerka’s die we tegenkwamen met een Louis Vuitton of Burberry handtas gaven ons de gelegenheid voor veel leuke woordgrapjes. Het alweer laat en we gingen terug naar het hotel om onze tassen in te pakken. De volgende dag kwam er weer een nieuw avontuur en vlogen we naar Kuala Lumpur.